فوائد الحديث

Имон таъму лаззати махсус дорад, ки бо дилҳо чашида мешавад, ҳамонгуна ки ширинии хӯрок ва нӯшокӣ бо даҳон чашида мешавад.

Ҷисм лаззати хӯроку нӯшокиҳоро танҳо дар ҳолати саломатӣ эҳсос мекунад, ҳамчунин вақте ки дил аз бемориҳо ва хоҳишҳои гумроҳкунанда ва ҳавову ҳаваси мамнуъ пок бошад, ширинии имонро дармеёбад. Вақте ки дил бемор ва заиф бошад, ширинии имонро ҳис намекунад, балки мумкин аст ба хоҳишҳо ва гуноҳоне, ки сабаби ҳалокати ӯ мешаванд, майл пайдо кунад.

Вақте инсон чизеро қабул кунад ва онро нек пиндорад, анҷом додани он барояш осон мегардад, ҳеҷ мушкиле барояш эҷод намешавад ва бо ҳар чизе, ки анҷом медиҳад хушҳол мегардад. Муъмин ҳам ҳамин тавр аст, вақте имон дар дилаш ҷой гирифт, тоати Парвардигораш барояш осон мешавад, ва рӯҳаш аз он лаззат мебарад ва сахтиҳои он барояш тоқатфарсо нахоҳад буд.

Ибни Қайим мегӯяд: Ин ҳадис маънои розигӣ ба Рубубият ва Улуҳияти Аллоҳ ва розигӣ ба Паёмбараш ва пайравӣ кардан аз ӯ ва розигӣ ба дини Ислом ва таслим шудан ба он мебошад.