از مِقداد بن اسود رضی الله عنه روایت است که گفت: از رسول الله صلی الله علیه و سلم شنیدم که می‌فرمودند: «تُدْنَى الشَّمْسُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ الْخَلْقِ، حَتَّى تَكُونَ مِنْهُمْ كَمِقْدَارِ مِيلٍ»، قَالَ سُلَيْمُ بْنُ عَامِرٍ: فَوَاللهِ مَا أَدْرِي مَا يَعْنِي بِالْمِيلِ؟ أَمَسَافَةَ الْأَرْضِ، أَمِ الْمِيلَ الَّذِي تُكْتَحَلُ بِهِ الْعَيْنُ قَالَ: «فَيَكُونُ النَّاسُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِمْ فِي الْعَرَقِ، فَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى كَعْبَيْهِ، وَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى رُكْبَتَيْهِ، وَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى حَقْوَيْهِ، وَمِنْهُمْ مَنْ يُلْجِمُهُ الْعَرَقُ إِلْجَامًا» قَالَ: وَأَشَارَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ إِلَى فِيهِ. یعنی: «در روز قیامت، خورشید به مخلوقات نزدیک کرده می‌شود، تا به اندازهٔ یک میل از آنان فاصله داشته باشد». سلیم بن عامر [راوی] گفت: به خدا سوگند نمی‌دانم منظور از «میل» چیست؟ مسافتِ زمین، یا آن میلی که با آن چشم را سرمه می‌کشند؟ [پیامبر] فرمودند: «پس مردم به اندازهٔ اعمالشان در عرق فرو می‌روند؛ برخی از آنان تا دو قوزکشان، و برخی تا دو زانویشان، و برخی تا کمرشان، و برخی را عرق تا دهانشان لگام می‌زند». [راوی] گفت: و رسول خدا صلی الله علیه و سلم با دستشان به دهان خود اشاره کردند».