فوائد الحديث

ಆಡಳಿತಗಾರನು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ, ಅವರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜನರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅನ್ಯಾಯಗಾರನೂ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪುನರುತ್ಥಾನ ದಿನದಂದು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತನಗೆ ವಹಿಸಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಿಗೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಬೈತುಲ್ ಮಾಲ್ (ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಖಜಾನೆ) ನಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ತನಗಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವನಿಗೆ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕೆಡುಕಿಗೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗೆ ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯಲು ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

ಇಬ್ನ್ ಬತ್ತಾಲ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ನೀಡುವ ಉಡುಗೊರೆಯು ಅವನ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು, ಅಥವಾ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಲು, ಅಥವಾ ಹಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ (ರಿಯಾಯಿತಿ ಪಡೆಯಲು) ಆಸೆ ಪಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಹದೀಸ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ಉಡುಗೊರೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇತರ ಮುಸ್ಲಿಮರಂತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನಿಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವನು ಅದನ್ನು ತನಗಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಧರ್ಮಸಮ್ಮತವಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರವಾದಿಯವರು (ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿರಲಿ) ಸೂಚಿಸಿದರು."

ಇಮಾಮ್ ನವವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಈ ಹದೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳು ಹರಾಮ್ ಮತ್ತು ವಂಚನೆಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ದ್ರೋಹ ಬಗೆದನು. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹದೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಅವನ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಪುನರುತ್ಥಾನ ದಿನದಂದು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುವುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ, ಹೇಗೆ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದೋ ಹಾಗೆ. ಅವನಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯು ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಪ್ರವಾದಿಯವರು (ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿರಲಿ) ಹದೀಸ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವನ ಅಧಿಕಾರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ನೀಡುವ ಉಡುಗೊರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಾಗಿದೆ."

ಇಬ್ನುಲ್-ಮುನೀರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದಾಗಿತ್ತೇ" ಎಂಬ ಮಾತಿನಿಂದ, ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದುವ ಮೊದಲು ಯಾರು ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವರಿಂದ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅನುಮತಿಯಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಇಬ್ನ್ ಹಜರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ (ಅನುಮತಿಸಲಾಗಿದೆ) ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ."

ಉಪದೇಶ ನೀಡುವಾಗ ಪ್ರವಾದಿಯವರ ಶೈಲಿಯು ವಿಷಯವನ್ನು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು, ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸುವುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇಬ್ನ್ ಹಜರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನೊಂದಿಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಕೇಳುವುದು ಶರೀಅತ್ ಸಮ್ಮತಿಸಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಪುರಾವೆಯಿದೆ."

ಇಬ್ನ್ ಹಜರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವನನ್ನು ಗದರಿಸಲು ಇದರಲ್ಲಿ ಅನುಮತಿಯಿದೆ."

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಾಗಿದೆ.