الشرح

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро пурсиданд, ки ҳаққи ҳамсар бар шавҳараш чист? Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чанд чизро зикр карданд, аз ҷумла: Аввал: ғизоро танҳо барои худ ихтисос надеҳ, балки ҳар гоҳ ту хӯрдӣ ва таом дошта бошӣ, ӯро низ бихӯрон. Дувум: либосаро танҳо барои худ ихтисос надеҳ, балки вақте ту мепӯшӣ ва касб мекунӣ, барои ӯ низ либос муҳайё кун. Севум: ҳамсар бидуни сабаб ва зарурат зада намешавад, агар барои тарбият ё тарки баъзе воҷибот зарурати зарбе пеш ояд, он бояд зарби сабук бошад, на озордиҳанда. Ва ба ҳеҷ ваҷҳ бар рӯй зада намешавад, зеро рӯй аз бузургтарин ва намоёнтарин узвҳо аст, ки шомили узвҳои шариф ва нозук аст. Чаҳорум: ба ӯ дашном надеҳ ва магӯ: Худо рӯятро зишт гардонад. Ҳеҷ чизе аз ӯ ё аз андоми баданашро ба зиштӣ, ки муқобили зебоӣ аст, нисбат мадеҳ, зеро Худованди Таъоло чеҳра ва ҷисми инсонро шакл бахшидааст ва ҳар чизеро, ки офаридааст, некӯ ва зебо офаридааст. Айб гирифтан ба офаридашуда, айб гирифтан ба Офаридгор маҳсуб мешавад (Худованд паноҳ диҳад). Панҷум: Ҷудоӣ (қаҳр кардан)-ро фақат дар бистар анҷом деҳ, аз ӯ дур машав ва ӯро ба дигар хона ё ҷойи дигар интиқол надеҳ. Ва эҳтимол ин ба он ҳолатҳое ишора дорад, ки одатан миёни мард ва ҳамсар ҳангоми ранҷиш ё ихтилоф пеш меояд.