از هانئ، غلام عثمان رضی الله عنه روایت است که گفت: عثمان هرگاه بر قبری می‌ایستاد، چنان می‌گریست که ریشش خیس می‌شد. به او گفته شد: از بهشت و دوزخ یاد می‌شود و گریه نمی‌کنی، اما از این [قبر] گریه می‌کنی؟ پس گفت: همانا رسول خدا صلی الله علیه و سلم فرمودند: «إِنَّ الْقَبْرَ أَوَّلُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنَازِلِ الْآخِرَةِ، فَإِنْ نَجَا مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَيْسَرُ مِنْهُ، وَإِنْ لَمْ يَنْجُ مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَشَدُّ مِنْهُ». یعنی: «همانا قبر، اولین منزل از منزلگاه‌های آخرت است، پس اگر [کسی] از آن نجات یابد، آنچه پس از آن است آسان‌تر از آن است، و اگر از آن نجات نیابد، آنچه پس از آن است، سخت‌تر از آن است».