إعدادات العرض
همانا مَثَلِ صاحب قرآن، مانند صاحب شترانِ زانوبسته است؛ اگر مراقبشان باشد، آنان را نگه میدارد و اگر رهایشان کند، میروند
همانا مَثَلِ صاحب قرآن، مانند صاحب شترانِ زانوبسته است؛ اگر مراقبشان باشد، آنان را نگه میدارد و اگر رهایشان کند، میروند
از ابن عمر رضیاللهعنهما روایت است که رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «إِنَّمَا مَثَلُ صَاحِبِ الْقُرْآنِ كَمَثَلِ صَاحِبِ الْإِبِلِ الْمُعَقَّلَةِ، إِنْ عَاهَدَ عَلَيْهَا أَمْسَكَهَا، وَإِنْ أَطْلَقَهَا ذَهَبَتْ». یعنی: «همانا مَثَلِ صاحب قرآن، مانند صاحب شترانِ زانوبسته است؛ اگر مراقبشان باشد، آنان را نگه میدارد و اگر رهایشان کند، میروند».
الترجمة
العربية Bosanski English Español Indonesia Русский Türkçe اردو 中文 हिन्दी ئۇيغۇرچە Kurdî Tiếng Việt Nederlands Kiswahili অসমীয়া ગુજરાતી සිංහල Magyar ქართული Hausa Română ไทย Português मराठी ភាសាខ្មែរ دری አማርኛ বাংলা Македонски తెలుగు Tagalog Українська ਪੰਜਾਬੀ മലയാളം Moore پښتو ಕನ್ನಡ မြန်မာالشرح
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم کسی را که قرآن را آموخته و به تلاوت آن خو گرفته است - چه از روی مصحف و چه از حفظ - به صاحب شترانی تشبیه کردهاند که زانویشان با طناب بسته شده است. اگر مراقبشان باشد، میتواند آنان را نگه دارد و اگر زانوبندشان را باز کند، میروند و رها میشوند. به همین ترتیب، اگر صاحب قرآن به تلاوت آن مداومت ورزد، آن را به یاد میآورد و اگر آن را رها کند، فراموش میکند. پس تا زمانی که مراقبت و تکرار باشد، حفظ نیز باقی است.فوائد الحديث
این حدیث به مراقبت و تلاوت مستمر قرآن تشویق میکند و از در معرض فراموشی قرار دادن آن برحذر میدارد.
مداومت بر خواندن قرآن، زبان را به آن روان و تلاوت را آسان میسازد. اما اگر آن را رها کند، خواندن بر او سنگین و دشوار میشود.
قاضی [عیاض] میگوید: منظور از «صَاحِبُ الْقُرْآنِ» کسی است که به آن خو گرفته است، زیرا «مصاحبت» به معنای «خو گرفتن» است. مانند اینکه گفته میشود: فلانی «صاحب» (همنشین و دوست) فلانی است، و گفته میشود: «اصحاب بهشت» و «اصحاب دوزخ».
یکی از شیوههای دعوت، آوردن مثال است.
ابن حجر میگوید: شتر به این دلیل به طور خاص ذکر شده است که در میان حیوانات اهلی، رمندهترین است و بازگرداندن آن پس از رمیدن، دشوار است.