فوائد الحديث

Ky hadith është nga ato që Profeti ﷺ i transmeton nga Zoti i tij dhe quhet hadith i shenjtë (ar. kudsij) ose hyjnor, që shprehja dhe kuptimi i tij janë nga Allahu, vetëm se nuk i ka karakteristikat e Kuranit, që e dallojnë atë nga çdo gjë tjetër, si: të bërët adhurim me leximin e tij, të qenët i pastër gjatë leximit, sfidimi (që të sjellin një të ngjashëm me të), paimitueshmëria etj.

Axhurriu ka thënë: "Ithtarët e së vërtetës e përshkruajnë Allahun e Lartmadhëruar me atë që Ai e ka përshkruar Veten e Tij, dhe me atë që i Dërguari i Tij ﷺ e ka përshkruar Atë, si dhe me atë që e kanë përshkruar Atë shokët (sahabët) e tij ﷺ. Ky është drejtimi (medhhebi) i dijetarëve që i janë përmbajtur (së vërtetës) dhe nuk kanë shpikur bidade (risi në fe). Pra, ehli suneti ia vërtetojnë Allahut ata emra dhe cilësi që Ai vetë ia ka vërtetuar Vetes, pa bërë tahrif (shtrembërim), tatil (mohim/refuzim), tekjif (pyetje "si është?"/formësim), apo temthil (shëmbëllim). Gjithashtu, ata ia mohojnë Allahut atë që Ai Vetë e ka mohuar për Veten e Tij, dhe heshtin për atë që nuk është pohuar as mohuar. Allahu i Lartësuar thotë: "Asgjë nuk i shëmbëllen Atij dhe Ai është Gjithëdëgjuesi, Gjithëshikuesi." (EshShura, 11)."

Të kesh mendim të mirë për Allahun medoemos duhet të shoqërohet me vepra. Hasen Basriu ka thënë: "Besimtari ka mendim të mirë për Zotin e tij dhe për këtë arsye, bën vepra të mira, ndërsa mëkatari ka mendim të keq për Zotin e tij dhe, për këtë arsye, bën vepra të këqija."

Kurtubi ka thënë: "Është thënë: Kuptimi i fjalës së Allahut "...çfarë mendon robi Im për Mua..." është: të mendosh për përgjigje kur lutesh, të mendosh për pranim kur pendohesh, të mendosh për falje kur kërkon falje, dhe të mendosh për shpërblim kur vepron adhurime me kushtet e tyre, duke u kapur fort për Sunetin e Profetit ﷺ. Prandaj, njeriu duhet të përpiqet me zell për të kryer obligimet që ka, duke qenë i bindur se Allahu do t’ia pranojë dhe do ta falë, sepse Ai e ka premtuar këtë dhe nuk e shkel kurrë premtimin. Por, nëse dikush beson ose mendon se Allahu nuk do t’ia pranojë veprat dhe se ato nuk do t’i sjellin dobi, atëherë kjo është humbje shprese nga mëshira e Allahut, gjë e cila është prej mëkateve të mëdha. Kush vdes me këtë bindje, do të lihet në dorë të mendimit të tij, siç transmetohet në disa rrugë të hadithit të lartpërmendur: "Le të mendojë robi Im për Mua çfarë të dojë." Gjithashtu Kurtubiu ka thënë: "Sa i përket mendimit për falje, duke vazhduar me këmbëngulje në mëkate, atëherë kjo është padituri e qartë dhe vetëmashtrim."

Nxitja për të përmendur Allahun shpesh, si brenda vetes ashtu edhe me gjuhë. Njeriu duhet të ketë frikë Allahun në veten dhe në zemrën e tij, ta kujtojë madhështinë e Tij dhe të drejtën e Tij. Ai duhet të shpresojë tek Ai, ta madhërojë, ta dojë, të ketë mendim të mirë për Të, dhe t’ia kushtojë Atij veprat me sinqeritet. Me gjuhën e tij duhet të thotë: "Subhanallah" (I Lartësuar është Allahu), "Elhamdulilah" (Falënderimi i takon Allahut), "La ilahe il-lAllah" (Nuk ka zot të denjë për adhurim përveç Allahut), "Allahu Ekber" (Allahu është më i Madhi), dhe "La havle ve la kuvvete il-la bil-lah" (S'mund të bëhet asnjë lëvizje dhe nuk ka fuqi për asgjë, veçse me ndihmën e Allahut).

Ibn Ebi Xhemra ka thënë: “Atë që e përmend Allahun, ndërsa ka frikë, Ai e siguron, sikurse edhe atë që e përmend duke u ndjerë i vetmuar (i braktisur), Ai i jep qetësi.”

Pëllëmba, (ar. shibr) nënkupton largësinë nga maja e gishtit të vogël deri te maja e gishtit të madh kur dora është e hapur. Kuti, (ar. dhira) nënkupton largësinë nga maja e gishtit të mesit deri te kockat e bërrylit. Pasha, (ar. Ba) nënkupton largësinë ndërmjet dy krahëve të shtrirë të njeriut, bashkë me pjesën e sipërme të krahëve dhe gjërësinë e kraharorit, që është sa katër bërryla.