فوائد الحديث

Воҷиб будани баробар тақсим кардани навбат байни ду ё чанд ҳамсар барои мард. Ва ҳаром будани майл кардани ӯ ба яке аз онҳо аз рӯи чизҳое, ки қодир аст: нафақа, шабгузаронӣ, муносибати хуб ва монанди инҳо.

Баробарӣ дар тақсим (и навбат) ва монанди он дар чизҳоест, ки мард қудрат дорад. Аммо чизҳое, ки аз қудрати инсон берунанд — мисли муҳаббат ва майли қалбӣ — ба ин ҳадис дохил намешавад. Ин маъно дар гуфтаи Худованд низ омадааст: (Ва [шумо мардон] ҳарчанд бикӯшед, ҳаргиз наметавонед [аз назари муҳаббати қалбӣ] миёни занон адолат барқарор кунед,) (Сураи Нисо, ояти 129).

Ҷазо аз ҷинси амал аст: чун мард дар дунё ба як ҳамсараш майл кард ва дигариро нодида гирифт, дар рӯзи қиёмат як паҳлӯяш каҷ меояд.

Бузургии ҳуқуқи мардум ва ин ки дар ин ҳуқуқҳо бахшиш ва гузашт нест, зеро онҳо бар асоси дақиқ будан ва сахтгирӣ (дар мутолаба) бино шудаанд.

Мустаҳаб аст, ки мард вақте аз адолат кардан миёни занҳо метарсад, ба як ҳамсар қаноат кунад, то ба гуноҳ ва беадолатӣ гирифтор нашавад. Чунонки Худованд фармудааст: (Пас, агар бим доред, ки натавонед адолат кунед, ба як [зан] ё ба он чи [аз канизон], ки молики онҳоед [иктифо намоед]) (Сураи Нисо, ояти 3).