إعدادات العرض
هیچ مردی، دیگری را به فسق متهم نمیکند، و به او نسبت کفر نمیدهد، مگر آنکه اگر آن شخص چنان نباشد، آن [اتهام] به خود او بازمیگردد
هیچ مردی، دیگری را به فسق متهم نمیکند، و به او نسبت کفر نمیدهد، مگر آنکه اگر آن شخص چنان نباشد، آن [اتهام] به خود او بازمیگردد
از ابوذر رضیاللهعنه روایت است که وی از پیامبر صلیاللهعلیهوسلم شنید که فرمودند: «هیچ مردی، دیگری را به فسق متهم نمیکند، و به او نسبت کفر نمیدهد، مگر آنکه اگر آن شخص چنان نباشد، آن [اتهام] به خود او بازمیگردد».
الترجمة
العربية বাংলা Bosanski English Español Indonesia Русский Tagalog Türkçe اردو 中文 हिन्दी Hausa Kurdî Português සිංහල Nederlands Tiếng Việt অসমীয়া ગુજરાતી Kiswahili پښتو മലയാളം नेपाली Magyar ქართული తెలుగు Македонски Svenska Moore Română Українська ไทย मराठी ਪੰਜਾਬੀ دری አማርኛ Wolof ភាសាខ្មែរ ಕನ್ನಡ Српски Malagasy Kinyarwanda Shqip தமிழ் မြန်မာ Oromoo Lietuviųالشرح
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم هشدار دادهاند که هر کس به دیگری بگوید: «تو فاسق هستی» یا «تو کافر هستی»، اگر آن شخص آنگونه که گفته شده نباشد، خودِ گوینده سزاوار آن صفت مذکور خواهد بود و سخنش به خودش بازمیگردد. و اما اگر آن شخص همانگونه باشد که گفته شده، چیزی به گوینده بازنمیگردد؛ زیرا در آنچه گفته، راستگو بوده است.فوائد الحديث
تحریم متهم کردن مردم به کفر یا فسق، بدون مجوّز شرعی.
وجوب تحقیق و اطمینانیافتن، هنگام صادر کردن حکم دربارهٔ مردم.
ابن دقیق العید گفته است: این تهدیدی بزرگ برای کسی است که مسلمانی را تکفیر کند در حالی که آن شخص چنان نباشد، و این ورطه [و مهلکهٔ] بزرگی است.
ابن حجر عسقلانی گفته است: اما اینکه آن شخص [متهم]، با آن اتهام، فاسق یا کافر نمیشود، مستلزم این نیست که گوینده در حالتی که به او میگوید: «تو فاسق هستی»، گناهکار نباشد. بلکه در این حالت، تفصیل وجود دارد: اگر قصدش نصیحت خود او یا نصیحت دیگران از طریق بیان حالش باشد، جایز است. و اگر قصدش سرزنش کردن، مشهور ساختن او به آن گناه (رسواسازی) و آزار دادن محض باشد، جایز نیست؛ زیرا او مأمور است که [عیب] او را بپوشاند، او را تعلیم دهد و به نیکویی موعظه کند. پس تا زمانی که میتواند این کار را با نرمی انجام دهد، جایز نیست که با تندی و خشونت آن را انجام دهد؛ زیرا این کار ممکن است سببی برای تحریک او و پافشاری بر آن عمل شود، همانطور که در طبع بسیاری از مردم، حالت مناعت (و سرسختی در برابر تحقیر) وجود دارد. بهویژه اگر آنکه امر [به معروف] میکند، از نظر جایگاه پایینتر از کسی باشد که به او امر میشود.