الشرح

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки ҳар касе субҳи ҳар рӯз баъд аз тулуи фаҷр ва ҳар шом пеш аз ғуруби офтоб се маротиба бигӯяд: (Бисмиллоҳ) кумак ва муҳофизат металабам аз ҳар озор диҳанда, (аллазӣ ло язурру) зикри (исмиҳи) номи Ӯ, ҳар (шайъун) чизе, ҳарчанд бузург бошад (фил-арзӣ) ҳар балое, ки аз замин барояд (ва ло фис-самои) ҳар балое, ки аз осмон фуруд ояд (ва ҳувас-самиъу) шунаво ба гуфтаҳои мо (Ал-ъалим) Доно ба аҳволи мо аст. касе, ки онро шаб пеш аз хоб се маротиба бигӯяд, то саҳар балои ногаҳоние бар ӯ намерасад. Ва касе, ки онро саҳар се маротиба бигӯяд, балои ногаҳоние то шом бар ӯ намерасад. Ровии ҳадис Абон ибни Усмон ба бемории фалаҷ гирифтор шуд. Шахсе, ки ҳадисро аз ӯ шунида буд, бо ҳайрат ба Абон менигарист! Абон ба он шахс гуфт: Чаро ба ман менигарӣ?! Савганд ба Аллоҳ, ки ман бар Усмон дурӯғ нагуфтаам ва Усмон низ бар Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дурӯғ нагуфтааст. Вале рӯзе, ки ман ба ин беморӣ гирифтор шудам Худованд барои ман муқаддар накарда буд, ки ин дуоро бигӯям. Он рӯз хашмгин шудам ва гуфтани дуои мазкурро фаромӯш кардам.