هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نماز می‌گزارد دستانش را چنان از هم باز نگه می‌داشت که سفیدی زیر بغل‌هایش دیده می‌شد

هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نماز می‌گزارد دستانش را چنان از هم باز نگه می‌داشت که سفیدی زیر بغل‌هایش دیده می‌شد

از عبدالله بن مالک بن بُحَینة ـ رضی الله عنه ـ روایت است که: هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نماز می‌گزارد دستانش را چنان از هم باز نگه می‌داشت که سفیدی زیر بغل‌هایش دیده می‌شد.

[صحیح است] [متفق علیه]

الشرح

هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به سجده می‌رفت، دستانش را باز و دور از هم قرار می‌داد و هر دست مانند بال از پهلو دور می‌شد، تا جایی که رنگ پوست زیر بغلش آشکار می‌شد؛ و این از روی مبالغه در باز کردن بازوها و دور نگه داشتن آنها از پهلوها در هنگام سجده بوده است.

فوائد الحديث

مستحب بودن این حالت در سجده، یعنی دور نگه داشتن بازوها از پهلوها.

این کار برای کسی که پشت سر امام نماز می‌خواند، در صورتی که باعث آزار و اذیت اطرافیانش ‌شود، مشروع نیست.

چنین حالتی در سجده، حکمت‌ها و فواید بسیار دارد، از جمله: اظهار نشاط و رغبت به نماز؛ و همچنین اگر بر همهٔ اعضای وضو تکیه دهد هر عضو، حق خود را از عبادت ادا می‌کند. همچنین گفته شده: حکمت آن است که این حالت به تواضع نزدیک‌تر است و باعث می‌شود پیشانی و بینی بهتر بر زمین قرار بگیرند؛ و همچنین باعث می‌شود هر عضو از دیگری متمایز شود.

التصنيفات

منش پيامبر صلى الله عليه و سلم در نماز