الشرح

ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਜਦੋਂ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ: "ਮੈਂ ਪਨਾਹ (ਸ਼ਰਨ) ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅੱਲਾਹ ਦੀ।" ਭਾਵ ਮੈਂ ਅੱਲਾਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਦਾਰਤਾ ਅਤੇ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਵਾਲੇ ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰੇ ਦੀ, "ਉਸ ਦੇ ਦਬਦਬੇ ਦੀ" ਭਾਵ ਜਿਸ ਮਖ਼ਲੂਕ (ਰਚਨਾ) 'ਤੇ ਚਾਹਵੇ ਉਸਦੇ ਦਬਦਬੇ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪਨਾਹ। ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਭਾਵ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ੈਤਾਨ ਤੋਂ।" ਭਾਵ ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਹਿਮਤ (ਦਇਆ) ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਰਥਾਤ: ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਵਸਵਸਿਆਂ (ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ) ਤੋਂ, ਉਕਸਾਵੇ ਤੋਂ, ਸਾਜ਼ਸ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਚਾਲਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਭਟਕਾਉਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋਣ, ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਜਹਾਲਤ (ਅਗਿਆਨਤਾ) ਪਿੱਛੇ ਇਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਬਦੁੱਲਾਹ ਬਿਨ ਅਮਰ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: ਕੀ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਹਾਂ। ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਹਦੀਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦੁਆ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਇਸ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੈਥੋਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਨ ਭਰ ਅਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।"