الشرح

Peygamber efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, ashabıyla birlikte bir yemek davetindeydi. Kendisine bir koyunun ön budu ikram edildi. Bu, koyun etinde onun en çok hoşuna giden kısmıydı. Dişlerinin ucuyla ondan bir parça ısırdı ve sonra onlara şöyle dedi: ''Ben Kıyamet Günü insanların efendisiyim.'' Bunu, yüce Allah'ın lütfunu dile getirmek için söylemiştir. Sonra şöyle dedi: ''Bunun neden olduğunu biliyor musunuz? Çünkü insanlar Kıyamet Günü geniş, düz ve yayılmış bir yerde toplanacaklar. Orada bulunanlar sesleneni duyacaklar, gözleyenler onları görecek ve onlardan hiçbir şey ona gizli kalmayacak.'' Çünkü bu alan dümdüzdür ve izleyenlerden kimseyi saklayacak hiçbir şey yoktur. Bakışlar onlara ulaşacaktır. Yani bir kişi konuştuğunda, en sonuncusuna kadar herkes onu duyacak ve gözler onları görecek. Güneş bütün mahlukata bir mil kadar yaklaşacak. Onlar, taşıyamayacakları veya tahammül edemeyecekleri bir keder ve sıkıntıya maruz kalacaklar ve bu yüzden şefaat yoluyla bir kurtuluş arayacaklar. Sonra Allah Teâlâ iman ehli kimselere, insanlığın babası olan Adem'e gelmelerini ilham edecek. Bunun üzerine ona gelecekler ve faziletini zikrederek Allah Teâlâ katında kendileri için şefaatçi olmasını isteyecekler. Ona şöyle diyecekler: ''Sen insanlığın babası olan Adem'sin. Allah seni kendi elleriyle yarattı, meleklerini sana secde ettirdi. Sana her şeyin ismini öğretti ve sana ruhundan üfledi.'' O ise özür dileyerek şöyle diyecek: “Rabbim bugün öyle büyük bir öfkeyle öfkelendi ki, daha önce hiç böyle öfkelenmemişti ve bundan sonra da öfkelenmeyecektir.'' Sonra da kendi günahını zikredecek. O günahı da, Allah Teala ona bir ağaçtan yemeyi yasakladığı halde ondan yemesiydi. Sonra da şöyle diyecek: ''Asıl benim şefaat edilmeye ihtiyacım var. Başkasına gidin. Nuh'a gidin.'' Bunun üzerine insanlar Nuh'a gelip şöyle diyecekler: ''Sen, Allah'ın yeryüzü halkına gönderdiği ilk rasûlsün ve Allah seni şükreden bir kul olarak isimlendirdi.'' Fakat o da özür dileyerek şöyle diyecek: “Rabbim bugün öyle büyük bir öfkeyle öfkelendi ki, daha önce hiç böyle öfkelenmemişti ve bundan sonra da öfkelenmeyecektir.'' Onun bir dua hakkı vardı ama o, bu hakkını kavminin aleyhine kullandı. ''Asıl şefaat edilmesi gereken benim, başkasına gidin, İbrahim'e gidin.'' Bunun üzerine insanlar İbrahim'e gelip: "Sen, Allah'ın yeryüzündeki dostusun. Rabbin katında bizim için şefaat et, bizim ne durumda olduğumuzu görmüyor musun?" diyecekler. İbrahim de onlara şöyle diyecek: “Rabbim bugün öyle büyük bir öfkeyle öfkelendi ki, daha önce hiç böyle öfkelenmemişti ve bundan sonra da öfkelenmeyecektir. Ben vaktiyle üç yalan söyledim.'' Onun söylediği bu üç yalan da, ''Ben hastayım'' demesi, ''Bunu onların en büyük olanı yaptı'' demesi ve karısı Sara'ya: "Onun şerrinden emin olmak için ona senin kardeşin olduğumu söyle" demesiydi. Doğrusu şu ki, bu üç yalan söz aslında sözün dolaylı ifadeleriydi. Fakat suretleri yalanı andırdığı için onlardan çekinerek, şefaatçi olmayı kendine yakıştırmamıştır. Zira kim Allah'ı daha iyi tanır ve mertebesi O'na daha yakın olursa ondan daha çok korkar. Sonra da şöyle dedi: ''Şefaat edilmesi gereken asıl benim. başkasına gidin, Musa'ya gidin.'' Bunun üzerine insanlar Musa'ya gelip şöyle diyecekler: ''Ey Musa! Sen Allah'ın rasûlüsün. Allah seni risaletiyle ve sözleriyle insanlara üstün kıldı. Rabbin katında bizim için şefaat et. Ne hale geldiğimizi görmüyor musun?'' Bunun üzerine Musa şöyle diyecek: “Rabbim bugün öyle büyük bir öfkeyle öfkelendi ki, daha önce hiç böyle öfkelenmemişti ve bundan sonra da öfkelenmeyecektir. Ben, öldürmem emredilmeyen bir canı öldürdüm. Şefaat edilmesi gereken asıl benim. Başkasına gidin. Meryem oğlu İsa'ya gidin.'' Bunun üzerine insanlar İsa'ya gelip şöyle diyecekler: ''Ey İsa! Sen Allah'ın rasûlüsün. Meryem'e ulaştırdığı kelimesi ve O'ndan bir ruhsun. Daha beşikte bir bebek iken insanlarla konuşuyordun. Rabbin katında bizim için şefaat et. Ne hale geldiğimizi görmüyor musun?'' O da insanlara şöyle diyecek: “Rabbim bugün öyle büyük bir öfkeyle öfkelendi ki, daha önce hiç böyle öfkelenmemişti ve bundan sonra da öfkelenmeyecektir.'' İsa hiçbir günahını zikretmeyecek fakat şöyle devam edecek: ''Şefaat edilmesi gereken asıl benim. Başkasına gidin. Muhammed'e gidin." Onlar da Muhammed'e gelip şöyle diyecekler: ''Ey Muhammed! Sen Allah'ın rasûlü ve peygamberlerin sonuncususun. Allah senin geçmiş ve gelecek tüm günahlarını bağışladı. Rabbin katında bizim için şefaat et. Ne hale geldiğimizi görmüyor musun?'' Bunun üzerine ben de gidip Arş'ın altına gelerek, Yüce ve Celil olan Rabbime secde edeceğim. Daha sonra Allah bana, benden daha önce hiç kimseye açmadığı bir şekilde, O'nu övme ve yüceltmenin ilhamını açacak. Sonra da diyecek ki: ''Ey Muhammed! Başını kaldır, iste, istediğin sana verilecektir. Şefaat et, şefaatin kabul edilecektir.'' Ben de başımı kaldıracağım ve diyeceğim ki: ''Ey Rabbim! Ümmetim. Ey Rabbim! Ümmetim. Ey Rabbim! Ümmetim.'' Böylece şefaati kabul edilecek. Sonra ona şöyle denilecek: Ey Muhammed! Ümmetinden hiç hesaba çekilmeyecek olanları Cennet'in sağ kapısından içeri sok; onlar aslında diğer kapılarda da insanların ortaklarıdır. Sonra şöyle buyurdu: Nefsim elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Cennet kapısının iki yakasının arası, Mekke ile Yemen'deki Sana'nın arası kadardır. Ya da Mekke ile Şam'daki Busra (Havran şehri) arası kadardır.