إعدادات العرض
Эй амакам, Ло илоҳа илло Аллоҳ, бигӯ, калимае, ки бо он назди Аллоҳ аз ту дифоъ кунам
Эй амакам, Ло илоҳа илло Аллоҳ, бигӯ, калимае, ки бо он назди Аллоҳ аз ту дифоъ кунам
Саъид ибни Мусайиб аз падараш ривоят кардааст, ки гуфт: Ҳангоме, ки вафоти Абутолиб фаро расид, Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ба назди ӯ омад, Абуҷаҳл ва Абдуллоҳ ибни Абу-Умайя ибни Муғираро бо ӯ ёфт. Хитоб ба сӯи амакаш фармуд: " Эй амакам, Ло илоҳа илло Аллоҳ, бигӯ, калимае, ки бо он назди Аллоҳ аз ту дифоъ кунам", Абуҷаҳл ва Абдуллоҳ ибни Абу-Умайя гуфтанд: Оё аз дини Абдулмутталиб рӯй мегардонӣ?. Пас Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ин суханро пайваста бар ӯ пешниҳод мекард ва онон низ он суханро такрор мекарданд, то онки Абутолиб дар охирин суханаш ба онон гуфт: Бар дини Абдулмутталиб ҳастам ва аз гуфтани Ло илоҳа илло Аллоҳ, ибо варзид. Ровӣ мегӯяд: Расули Аллоҳ (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) фармуд: " Ба Аллоҳ савганд то вақте ки наҳйи нашавам, бароят истиғфор мекунам", Пас Аллоҳ Таоло ин оятро нозил кард: (Барои Паёмбар ва касоне, ки имон оварданд, сазовор нест, ки барои мушрикон, пас аз инки бар эшон ошкор шуд, ки онон аҳли дӯзаханд, омурзиш бихоҳанд,) (Тавба 113). Аллоҳ Таоло дар бораи Абутолиб ин оятро хитоб бар Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) нозил кард: ([Эй Паёмбар] Бе тардид, ту ҳар киро дӯст дошта бошӣ, наметавонӣ [ба иҷбор ба роҳи рост] ҳидоят кунӣ, балки Аллоҳ таоло аст, ки ҳар касро бихоҳад, ҳидоят мекунад) (Қасас 56)
الترجمة
العربية বাংলা Bosanski English Español فارسی Français Indonesia Türkçe اردو 中文 हिन्दी Tagalog ئۇيغۇرچە Hausa Kurdî Kiswahili Português සිංහල Русский Svenska ગુજરાતી Yorùbá Tiếng Việt پښتو অসমীয়া دری Кыргызча or नेपाली Čeština Română Nederlands Soomaali తెలుగు Lietuvių മലയാളം Српски Українська Kinyarwanda Shqip ಕನ್ನಡ Wolof Moore ქართული Magyar தமிழ் Azərbaycan Македонски Malagasy Deutsch Oromoo ไทย मराठी ਪੰਜਾਬੀ አማርኛ O‘zbek Italiano ភាសាខ្មែរ မြန်မာ Kurmancîالشرح
Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) назди амакаш, ки дар ҳоли ҷон супурдан буд, даромад ва ба ӯ гуфт: Эй амак! "Ло илоҳа илло Аллоҳ" бигӯ, сухане, ки бо он назди Аллоҳ Таоло ба нафъат гувоҳӣ диҳам, Абуҷаҳл ва Абдуллоҳ ибни Абу-Умайя гуфтанд: Эй Абутолиб! дини падарат, Абдулмутталибро тарк мекунӣ? Муродашон ибодати бутҳо буд, Ва ин суханро онқадар такрор карданд, ки охирин сухане, ки ба онон гуфт, ин буд: Бар дини Абдулмутталиб ҳастам, дини ширк ва ибодати бутҳо. Пас Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) фармуд: То вақте, ки парвардигорам манро манъ накунад, барои талаби мағфират мекунам, пас ин сухани Аллоҳ Таоло нозил шуд: (Барои Паёмбар ва касоне, ки имон оварданд, сазовор нест, ки барои мушрикон, пас аз инки бар эшон ошкор шуд, ки онон аҳли дӯзаханд, омурзиш бихоҳанд, ҳарчанд аз наздикон бошанд.) (Тавба: 113) Ва дар бораи Абутолиб ин сухани Аллоҳ Таоло нозил шуд, ки: ([Эй Паёмбар] Бе тардид, ту ҳар киро дӯст дошта бошӣ, наметавонӣ [ба иҷбор ба роҳи рост] ҳидоят кунӣ, балки Аллоҳ таоло аст, ки ҳар касро бихоҳад, ҳидоят мекунад ва ٕӮ ба [ҳоли] роҳёфтагон донотар аст.) (Қасас: 56) Дар ҳақиқат, ту наметавони касеро ба муҷарради онки хоҳони ҳидоят ёфтанаш ҳастӣ, ҳидоят куни, балки вазифаи ту расондани паём аст ва Аллоҳ Таоло ҳаркиро бихоҳад ҳидоят мекунад.فوائد الحديث
Барои мушрикон, новобаста аз хешовандӣ ва амалҳои некашон, талаби омурзиш кардан, ҳаром аст.
Паёравӣ кардан аз падарон ва бузургон дар кори ботил, аз амали аҳли ҷоҳилият, (пеш аз ислом) аст.
Камоли шафқату меҳрубонии Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ва аҳамияти ӯ ба даъват ва роҳнамоии мардум.
Ҷавоб барои онҳое, ки мегӯянд, Абутолиб исломро қабул кардааст.
Корҳо вобаста ба хотимаашон аст.
Беэътибор будани пайвандӣ бо Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ва дигарон, барои ҷалби фоида ё дафъи зарар.
Ҳар касе бо илму яқин ва эътиқод "Ло илоҳа илло Аллоҳ" бигӯяд, вориди Ислом шудааст.
Зарари дӯстон ва ҳамнишинони бад ба инсон.
Маънои "Ло илоҳа илло Аллоҳ", тарки ибодати бутҳо, авлиё ва солеҳон ва махсус донистани ибодат барои Аллоҳ Таоло аст. Ва инки мушрикон маънои онро медонистанд.
Аёдати мушрики бемор, агар умеди ҳидоят ёфтанаш бошад, ҷоиз аст.
Тавфиқ ва ҳидоят, танҳо ба дасти Аллоҳи бешарик аст, Ва вазифаи Расул (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ҳидояти роҳнамои ва иршоду расондан аст.