هركس مُعاهدی را به قتل برساند بوى بهشت را احساس نمی‌کند، حال آنکه بوى آن از مسير چهل سال به مشام مى‌رسد

هركس مُعاهدی را به قتل برساند بوى بهشت را احساس نمی‌کند، حال آنکه بوى آن از مسير چهل سال به مشام مى‌رسد

از عبدالله بن عَمرو بن العاص ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا ‌لَمْ ‌يَرَحْ ‌رَائِحَةَ الْجَنَّةِ، وَإِنَّ رِيحَهَا تُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ أَرْبَعِينَ عَامًا»: «هركس مُعاهدی را به قتل برساند بوى بهشت را احساس نمی‌کند، حال آنکه بوى آن از مسير چهل سال به مشام مى‌رسد».

[صحیح است] [به روایت بخاری]

الشرح

پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ وعید شدیدی برای کسی بیان می‌کند که یک مُعاهَد را بکشد - یعنی کافری که با پیمان و امان وارد سرزمین مسلمانان شده – اینکه بوی بهشت به مشامش نخواهد رسید اگرچه بوی آن از فاصلهٔ چهل سال به مشام می‌رسد.

فوائد الحديث

تحریم کشتن کافر مُعاهد و ذمی و مُستأمَن و اینکه یکی از گناهان کبیره است.

مُعاهَد: کافری که از او پیمان گرفته شده و در سرزمین خودش زندگی می‌کند و با مسلمانان نمی‌جنگد و مسلمانان نیز با او نمی‌جنگند. ذِمّی: کافری که در سرزمین مسلمانان زندگی کند و جزیه دهد. مُستَأمَن: کسی که با پیمان و امان برای مدت معینی وارد سرزمین مسلمانان شود.

هشدار نسبت به خیانت در عهد و پیمان با غیر مسلمانان.

التصنيفات

احكام اهل ذمت