1- Покизагӣ нисфи имон аст. (Савоби лафзи) "алҳамдулиллоҳ" мизон(-и некӣ)-ро пур мекунад. (Савоби лафзи) "субҳоналлоҳ ва алҳамдулиллоҳ" он чи байни замину осмонҳост, пур мекунад

2- Умури фитрат панҷ чиз аст: хатна кардан, тоза кардани мӯйҳои зери ноф, кӯтоҳ кардани мӯйлаб, кӯтоҳ кардани нохун ва кандани мӯйҳои зери бағал

3- Мӯйлабҳоро кӯтоҳ кунед ва ришҳоро афзоиш диҳед

4- Ҳар касе монанди ин таҳорати ман таҳорат кард ва ду ракаъат намоз хонд ва дар онҳо бо худ сухан нагуфт, гуноҳони гузаштааш бахшида хоҳад шуд

5- Агар касе аз шумо таҳорат шикаст, намозаш қабул намешавад, то ин ки таҳорат кунад

6- Мисвок поккунандаи даҳон ва писандида назди Худованд аст

7- Ҳар кӣ таҳорат кунад ва онро нек анҷом диҳад, гуноҳони ӯ аз баданаш, ҳатто аз зери нохунҳояш берун меояд

8- Покӣ нисфи имон аст, ва "Алҳамду лиллоҳ" тарозуро пур мекунад, ва "Субҳонал-лоҳи" ва "Алҳамду лиллоҳи" миёни осмон ва заминро

9- Вой бар пошнаҳо (пушти пойҳо) аз оташ! Вузӯро комил анҷом диҳед!

10- Раҳояшон кун, зеро дар ҳоли вузӯ онҳоро пӯшидаам

11- ин хун аз раг аст, аммо намозро ба андозаи рӯзҳое, ки ҳайз мешудӣ тарк кун, сипас ғусл бикун ва намоз бихон

12- Ҳар гоҳ яке аз шумо таҳорат кард, пас обро дар бинии худ биандозад ва сипас онро берун бирезад ва касе, ки баъд аз қазои ҳоҷат бо чизе ғайр аз об ҷои наҷосатро пок кард, онро бо адади тоқ (1 ё 3 ё 5) анҷом диҳад

13- Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) вақте шаб аз хоб бедор мешуд, даҳонашро бо мисвок пок мекард

14- Ҳаргоҳ ба қазои ҳоҷат рафтед на рӯ ба қибла кунед на пушт ба қибла, балки рӯ ба тарафи шарқ ва ғарб кунед

15- Ҳеҷ яке аз шумо ҳангоми пешоб кардан узвашро бо дасти росташ нагирад ва бо он истинҷо накунад, инчунин вақти об нӯшидан дар зарфи об нафас накашад

16- Агар саг дар зарфи яке аз шумо бинӯшад, бояд онро ҳафт бор бишӯяд

17- Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ ҳоҷатхона медаромаданд, ин дуоро мегуфтанд:" Илоҳо, ман аз хабисиҳои нарина ва модина ба Ту паноҳ мебарам

18- Равиши ғусл кардан аз ҷанобат

19- Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳаргоҳ аз ҷанобат ғусл мекард, дастонашро мешуст, сипас таҳорати мисли таҳорати намозро анҷом медод, сипас ғусл мекард

20- Ман марде будам, ки аз ман бисёр мазӣ хориҷ мешуд ва ба далели ҷойгоҳи духтари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) (чун Алӣ домоди Паёмбар буд) шарм мекардам, ки дар ин бора аз эшон бипурсам. Пас Миқдод ибни Асвадро амр кардам, ки аз эшон суол кунад. Пас фармуданд: "Олати худро мешӯяд ва таҳорат мекунад

21- ва барояшон ҳаммонанди таҳорати Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳорат кард

22- Бароят басанда буд, ки бо дастонат чунин букунӣ". Сипас дастонашро як бор дар замин зад ва бо дасти чап дасти росташ ва пушти дастонаш ва рӯяшро масҳ кард

23- Аз модари муъминон Оиша (разияллоҳу анҳо) пурсидам: Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) вақто ки хона медаромад бо чи чиз оғоз мекард? Гуфт: Бо мисвок (яъне дандонҳошро мисвок мекард)

24- Шайтон бар пушти сари яке аз шумо, вақте ки ӯ мехобад, се гиреҳ мезанад. Ба ҳар як гиреҳ мегӯяд: Шаб дароз аст, бихоб

25- Ҳар кас рӯзи ҷумъа монанди ғусли ҷанобат, ғусл кунад, сипас барои намози ҷумъа ба масҷид равад, монанди он аст, ки як шутур садақа карда бошад

26- Ҳар касе аз шумо ба намози ҷумъа ҳозир шавад, бояд ғусл кунад

27- Оби баҳр пок аст (барои вузӯ гирифтан), (ҳайвони) мурдаи он ҳалол аст

28- Обе, ки ба андозаи ду "қулла" (зарфи калон) бошад, наҷосатро дар бар намегирад

29- Ҳар вақт яке аз шумо аз хоб бедор шуд, (ва қасди вузӯ кард) бояд се бор обро дар бинӣ кунад ва онро бо фишор берун андозад, зеро шайтон шабро дар бинии ӯ мегузаронад

30- Марде таҳорат кард ва ҷоеро дар пояш ба миқдори нохун ношуста монд. Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онро дид ва фармуд: "Баргард ва таҳорататро хуб анҷом деҳ". Он мард баргашт таҳорат карда ва сипас намозашро хонд

31- Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо як соъ то панҷ муд ғусл ва бо як муд вузӯ мекарданд

32- Ҳеҷ мусалмоне нест, ки вузӯ бигирад ва онро ба хубӣ анҷом диҳад, пас аз вузӯ бархезад ва ду ракъат намоз бо ҳузури дил ва таваҷҷуҳи комил (бо хушуъ ва хузуъ) бихонад, магар ин ки биҳишт бар ӯ воҷиб мегардад

33- Ҳаргоҳ яке аз шумо вузӯ гирифт ва мӯза ё пояфзоли аз буҷулакҳо боло пӯшид, бо онҳо намоз хонад ва бар онҳо масҳ бикашад ва агар хост онҳоро набарорад, магар дар ҳолати ҷанобат

34- Баъд аз пок шудан (аз ҳайз), тирагӣ ва зардиро чизе намешуморидем

35- Ба андозае, ки ҳайзат тӯл мекашад, мунтазир бимон, сипас ғусл бикун

36- Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳар намоз таҳорат мекард

37- Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) як маротибаӣ таҳорат карданд (яъне, ҳар узвро якборӣ шустанд)

38- Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳорат кард (ва ҳар узвро) ду бор ду бор (шуст)

39- Агар касе аз шумо дар шикамаш чизеро эҳсос кард ва барояш савол пеш омад, ки оё чизе аз ӯ хориҷ шуд ё не? Пас аз масҷид берун нашавад, то ин ки садое шунавад ё бӯе эҳсос кунад

40- Ҳар мусалмон уҳдадор аст, ки дар ҳафт рӯз як бор ғусл кунад ва дар он сару бадани худро бишӯяд

41- Назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барои мусалмон шудан омадам, манро амр кард, ки бо об ва сидр ғусл кунам

42- Ҳамроҳ бо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) будам ва он ҳазрат ба зуболадони қавме рафт ва онҷо истода пешоб кард

43- Ҳар вақт Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз ҳоҷатхона берун меомаданд, мегуфтанд: "Ғуфронака" (Парвардигоро, маро биёмурз)